Av. Dr. İrfan Sönmez’in kaleminden…Din adamı yalan söylerse…
17/25 Aralık skandalı patladığında Hayrettin Karaman, "yolsuzluğa hırsızlık diyemem," demişti. Böyle demiş, ama hırsızlık değilse nedir? sorusunun cevabı vermemişti. Bu bilinçli bir tercihti, amaç kafa karışıklığı yaratmak, yolsuzluğun hırsızlık derecesine varmayan daha hafif bir suç olduğuna toplumu ikna etmekti.
Kimse yolsuzluk, hırsızlık değilse, nedir, diye sormadı. O devasa skandal basitleştirilerek, kumpas ambalajına sarıldı, milyonları, milyarları götürenler mağdur haline getirildi.
O olay bir milat olabilirdi,üzerine gidilmedi, kapatıldı.Halbuki, yolsuzluk doğrudan doğruya milleti ve devleti hedef alır, hem milletten çalar hem devletin itibarından çalar. Çoğu zaman bireysel değil,örgütseldir, ardında siyasi himaye, yani birçok bileşeni vardır.
Şimdi aynı Karaman, Fon soygununun, örgütsel değil bireysel olduğunu, ve Adalet Bakanı Gürlek'in "Erdoğan ve iktidarını bitirmek için komplo kurulduğu" yönünde açıklama yaptığını söylüyor .Bunca soygunun, dolandırıcılığın üstünü "Erdoğan'a kumpasla" örtmeye, AKP tabanını defans yapmaya çağırıyor. Bu daha önce verdiği, "iktidara zarar verecekse doğruları söylemek caizdir diyemem," şeklindeki fetvanın bir tekrarından başka bir şey değil. Susun diyor, çalsalar, çırpsalar da konuşmayın, yoksa iktidarınızı kaybedersiniz.İktidar haktan, hakikatten üstündür. Memleketin kanı emilse bile sükut edin, görmezden gelin. Üstelik bunu yaparken bakan Gürlek'e yalan söyletmekte beis görmüyor.
Bunun dini bir temelinin olmadığı açık,din, siyasetin de hakkın, hakikatin emrinde olmasını ister.Ahlakın her alana şamil olduğunu söyler.Karaman, bu tavrıyla siyaset ve iktidarı, din ve ahlaka önceliyor. Ahlak değil siyaset,din değil iktidar diyor.Bu yeni bir durum değil, Ahmet T.Kuru,"İslam Otoriterlik ve Geri Kalmışlık Küresel ve Tarihsel Bir Karşılaştırma," isimli eserinde, geri kalmışlıkla ulema arasındaki ilişkiye dikkat çeker ve ulemanın iktidarla ittifak ederek bağımsızlığını kaybettiğini, bu ittifakla birlikte dinin sultanların bir meşrulaştırma aracı haline getirildiğini, söyler. İktidarın emrine giren ulemanın görevi dini sultana kalkan yapmak olunca devlet işlerinin her alanı ulemanın nüfuz alanı olmuştur.Bu da, İslam'da her ne kadar bir ruhban sınıfı yoksa da, Ali Bardakoğlu'nun ifadesiyle; " ... ulema ve din hocalarının kendilerini, adeta dinin tek sahibi ve aracı kurumu gibi konumlandırmaları ile fiili bir ruhban/fakihler grubunun oluşmasına neden olmuştur. Dün de böyleydi, bugün de böyledir.Fatih'in kanunnamesini hatırlayın:" Her kimesneye evladımdan saltanat müyesser ola, karındaşlarını nizam-ı alem için katletmek münasip durur.Ekser ulema dahi tecviz etmiştir. Anınla amil olalar" Görüldüğü gibi,kardeş katli ulemanın ekserisi tarafından da onanmıştır.Kanunnameden dolayı Fatih ve kanunnameye dayanarak kardeşlerini katleden sonraki padişahlar tartışılmış ama buna cevaz veren ulema görmezden gelinmiştir. Bu da sultanların önündeki sınırları kaldırmış, onları denetimsiz bırakmıştır.Neticede belki düzen korunmuş, ama din de feda edilmiştir
Karaman'ın yürüdüğü yol ve yaptığı da budur.Bu çizgisi ile hem dine, hem yol gösterdiklerine, hem de topluma büyük zarar vermiştir.İmam-ı Azam işte bunun için,"Sultanların sofrasına oturan alimin fetvasına itibar edilmez," demiştir. Karaman için ne kötü final!