İdris Demirkıran’ın kaleminden…
İmtihandayım, Yoruldum Ama...
İnsan bazen hayatın ağır yükü altında nefessiz kalır. Adımlarını atarken omuzlarındaki yükün her geçen gün biraz daha ağırlaştığını hisseder. İşte tam da o noktada dökülür o cümle dudaklardan: “İmtihandayım. Biraz da yoruldum aslında.”
Bu, bir aczin ya da teslim olmanın değil; insanın kendi içindeki fırtınayı sabırla dindirme çabasının en saf halidir. Hayatın yolları her zaman düz ve pürüzsüz akmaz; bazen dik yokuşlar, keskin virajlar çıkar insanın önüne. Yollar yürümekle biter ama insan yürürken hırpalanır, kabuk bağlamamış yaraları sızlar. Yorgunluk dediğin, bedenin değil, kalbin yüküdür aslında; taşıyamadığından değil, çok fazla şey biriktirdiğinden ağır gelir.
Fakat o yorgunluğun orta yerinde, her şeyi aydınlatan o büyük hakikat fısıldar ruhumuza: “Ama biliyorum ki bana zor gelen, Allah’a kolaydır.”
İşte bütün mesele buradadır. İnsanın gücünün bittiği, "Buraya kadar, daha fazlasını taşıyamam" dediği yer, hikayenin bittiği değil; O'nun kudretinin tecelli ettiği yerdir. Bizim gözümüzde dağlar gibi büyüyen kederler, O'nun “Ol” demesine bakan birer imtihan perdesinden ibarettir. Kulun sabrı kadar genişler rahmet, kulun tahammülü kadar demlenir nasip.
O yüzden durup soluklanmak, gökyüzüne bakıp derin bir "Ya Sabır" çekmek gerekir. Çünkü biliriz ki; gecenin en koyu ve en sessiz demi, sabaha en yakın olan andır. Yorgun düşen ruhlar şifa bulur, kırılan kalpler onarılır. Yeter ki kalpteki o inanç sönmesin: Zor olan biziz, kolay kılan ise her şeye kadir olan Yaratıcı...
Ne dersiniz bu hisleri uyandıran bir yazı oldu mu sizin için de?