Av.Dr. İrfan Sönmez’in kaleminden…Mesele kadro değiştirmek değil zihniyet değiştirmektir

Yolsuzluk, yoksulluk ve yasaklarla mücadele edeceğiz diye yola çıktılar. Dini kavramları kullanarak politikalarına geniş bir meşruiyet alanı oluşturdular. 28 Şubat münasebetiyle -adalete susamış- kitleleri kolayca ikna edip iktidar oldular. Aradan çeyrek asır geçti, mücadele edeceğiz dedikleri şeylerin bizzat faili oldular. Yolsuzluk ve yasakçılık artık bir siyaset tarzı. Yoksulluk ise bu iki Y'nin tabii bir sonucu. Artık kimse "bir davamız var" diyemiyor, arada bir seslendirseler de bunun bir slogandan öteye geçmediği, inanç ve bağlılığı gevşeyen bazılarını yemlemek amacı taşıdığı biliniyor. DYP ve ANAP, zamanında yolsuzluk iddiaları yüzünden tabanlarını kaybederek sahneden çekildiler. Seçmen duyarlılığı onları yokluğa mahkum etti. Bugün öyle bir hassasiyet yok. Sistem, -iktidar çevresini- helal/haram ayrımı yapmadan doyurmak üzerine kurulmasına rağmen, zaman zaman patlak veren yolsuzluklar, ANAP ve DYP'ye rahmet okutacak kadar büyük. Geçmişte yolsuzluk bireyselken bugün kurumsal ve hiyerarşik. 17/25 Aralık patladığında dönemin Çevre Şehircilik Bakanı Erdoğan Bayraktar ne demişti: "Ne yaptıysak hepsini Başbakan'ın emriyle yaptık..." İşte sorunu kalıcı ve çözülemez hale getiren budur! Fon soygununda onlarca tutuklama oldu, görünüşte üzerlerine gidiliyor, ama hala kamuoyunun beklediği ve ısrarla açıklanmasını istediği büyük götürenlerin  siyasi ayağı açıklanmadı. Çünkü çoğu "çağımızın Ömerleri" diye vatandaşa pazarlanan isimler. Hem Hz. Ömer'in müstesna imajını kirlettiler hem de bu maske ile vatandaşın ekmeğine, aşına musallat oldular. Çünkü hem hiç biri Ömer değildi, hem de din anlayışları soyguna uygun bir muhtevaya sahipti. Hırsızlığı, yolsuzluğu Müslümanlar güçlü olmalı, harp hiledir, Türkiye darülharptir gibi gerekçelerle meşrulaştırdılar. Üstelik bu din algısını tabanlarına da kabul ettirerek, toplumsal denetimden kurtuldular. Bir ülkede iktidarlar sadece meclis yahut yargı ile denetlenmez, basın gibi, kamuoyu baskısı gibi denetim mekanizmaları ile de denetlenir. Hele meclis işlevsiz hale getirilmiş, basın susturulmuşsa, kamuoyu denetimi daha büyük bir önem kazanır. Çünkü artık ondan başka bir mekanizma kalmamıştır. Fakat bunca yolsuzluğa, bunca adaletsizliğe rağmen hala yüzde 30'luk bir kitlenin aynı siyasette sabitkadem olması düşündürücüdür. Bu bilmemezlikten, farkına varmamaktan kaynaklanan bir durum değil, herkes her şeyi görüyor, biliyor, yine de desteğini sürdürüyor. Çünkü bizden olanın çalması ve bizden olana itaat din haline getirildi. Bu, siyasete payanda edilmiş dine göre, çalmak, çökmek, farklı düşüneni susturmak bir nevi cihattır. Her tür meşrulaştırma aracını kullanmalarına rağmen, içten içe bir şüphe taşıdıkları da tutumlarından anlaşılıyor. Bir eylemi hem meşru görüp hem iktidarı kaybetme korkusu taşımak, bir gün yargılanacaklarını düşündükleri, dolayısıyla yaptıklarının doğruluğuna tam iman etmedikleri anlamına gelir. Fon soygunu buzdağının görünen yüzü, daha suyun üstüne çıkmayı bekleyen o kadar çok yolsuzluk var ki, hak ve adaleti şiar edinen bir yönetim geldiğinde bunları hep birlikte göreceğiz. Şunu unutmamak lazım, galiba George Orwell'in sözüydü: "Haksızlıklar karşısında susan bir halk, kurban değil suç ortağıdır." Ömer, Ömer diyenler şu örneği hatırlasınlar: Hz. Ömer, Ebu Hüreyre'yi Bahreyn'e hem vali ve kadı olarak tayin etmişti. Hüreyre'nin görevi bitip döndüğünde büyük bir mal varlığı olduğu görülmüştü. Hz. Ömer, bundan rahatsız olmuş, "nereden kazandığını" sormuştu, O da çalışarak kazandığını söylemişti. Hz. Ömer, "bu kadar mal, devlet gücü kullanılmadan kazanılmaz," diyerek yarısına el koyup hazineye devretmişti. Bakara makara diyerek İslam'la dalga geçeni büyükelçi, Merkez Bankasında başarısız olanı, BDDK başkanı yapıp, sonra da "ağamızın sorumluluğu yok, bunlar ağamızın güvenine ihanet ettiler," demek, kimseyi sorumluluktan kurtarmaz. Başarısızlığı, yozluğu bilinene görev vermek, bile bile lades demektir. Bundan gerçekten rahatsız olmanın belirtisi, yasaları yolsuzluğa imkan vermeyecek şekilde tanzim etmek, yargıyı bağımsızlaştırmak, kadroları sadakate göre değil liyakate göre seçmek, parti ayrımı yapmadan kadroları birbirini denetleyecek çalışma ortamı oluşturmak, ihale kanunundaki -istisnaları- kaldırmak ve devlet gücünü erkler arasında paylaştırmaktır. Mesele adam değiştirmek değil, zihniyet değiştirmektir. Kurban vererek kimse sorumluluktan kurtulamaz. AKP ve bu siyaset tarzı sürdükçe bu ülke soyulmaya devam eder.
Benzer Videolar