Muhalefet, Fon soygunundan nemalanan siyasetçilerin açıklanmasını istiyor. Özgür Özel, altmış kişilik eski-yeni AKP’li vekilin bu skandalın içinde olduğunu söyledi.
AKP meclis grup başkanları da, “soyguncular açıklansın,” diyor. Herkes açıklansın diyor ama kimse bir şey açıklamıyor.
Soyguna kimlerin karıştığını bilme mevkiinde olanlar bellidir. Muhalefetin her bilgiye ulaşması kolay değil, fakat aynı şeyi iktidar partisi için söz konusu değil. Kimlerin bu soygunda dahli olduğunu rahatlıkla öğrenebilir, kamuoyuna açıklayabilirler. Ama onlar da açıklamak yerine “açıklansın” diyerek güya -kendilerinin de- bu işten rahatsız oldukları mesajını vermeye çalışıyorlar. Amaç, bu soygunda kendilerine düşen sorumluluk payından kurtulmak.
Kim veya kimler yaptı sorusundan daha anlamlı olan, onca kuruma rağmen bu kadar büyük bir soyguna nasıl yol bulabildikleridir. Kim sorusu, sistemden ve iktidar partisinin siyasal kültüründen kaynaklanan zaafların cevabını vermez.Devleti bir pasta ve ganimet malı gibi görenler için bu soygunun gayri ahlaki bir tarafı yoktur. Zira yönetimi devralmamışlar, devleti devralmışlardır. Yönetmeye değil, ele geçirmeye gelmişlerdir. İkisi arasındaki fark; yönetmeye gelenlerin, geçici olduklarını bilmesi, “mahkeme kadıya mülk değildir” şuuruyla hareket etmeleri, fethetmeye, ele geçirmeye gelenlerin ise, ele geçirdiklerini kaptırmamaya, bırakmamaya çalışmalarıdır. Kalıcı olmak için her yola başvururlar. Suçları arttıkça, hesap vermemek için iktidarda kalmak bir zorunluluk haline gelir. Otoriterleşme, işte bu kültür,zihniyet ve korkunun sonucu olarak ortaya çıkar. Bu nedenle asıl sorgulanması gereken bu soyguna vücut veren zihniyet ve siyasal kültürün sorgulanması, çarenin bu bağlamda düşünülmesidir.
Doğu/İslam toplumlarında bir siyaset hukuku gelişmemiştir.İktidarları sınırlayan,yönetimin geçiciliğini kurumlaştıran bir kültür yoktur.Gitmenin hukuku olmayınca demokratik bir kültür de oluşmamıştır..İktidarlar yasalarla değil, nasihatnamelerle -sınırlandırılmaya- çalışılmıştır.Bu da keyfiliğin önünü alamamış,yönetimler yasal süreçler sonucu değil,ya isyan ve darbelerle yahut emri Hak vaki olunca değişebilmiştir.Geçmişte yönetim demek, bir sistemden ziyade, kral, sultan veya monark demektir. Onun için demokrasi ancak onu besleyen bir kültürün varlığında hayat bulur.Brian Z.Tamanaha, “Hukukun Üstünlüğü” isimli kitabında bu gerçeğe işaret eder ve şunları söyler: “Demokratik mekanizmalar demokratik bir geleneği olmayan ya da bu yönde bir çaba içinde olmayan bir toplumda uygulamaya konduğunda veya birbirine düşman alt-kültürler ya da topluluklar var olduğunda,demokrasi, toplumdaki örgütlü bir hizbin ya da alt-grubun devlet yetkilerini elde etmesine yarayan bir araca dönüşebilir.Sonra bu kesimler hukuku kendi menfaatlerini ilerletmek için kullanır, bir taraftan da demokrasinin sağladığı meşruiyete sahip oldukları iddiasında bulunurlar. Biçimsel hukukilik bu sonucun ortaya çıkmasını engelleyemez…”
Bu ülke ve halkının iyi- kötü bir demokrasi kültürü ve alt yapısı var. Ancak bunun genele şamil olduğunu söylemek mümkün değil.Demokrasiyi sadece iktidara gelinceye kadar kullanılan bir araç olarak görüp, amacına ulaştıktan sonra, onu kalıcılığına yönelik bir tehdit olarak görenlerin varlığı da bir gerçek. Bu bakış tarzı, devlet veya demokrasiye değil, önceliği kendini ve iktidarını güçlendirmeye verir. Bunun için evvela denetim mekanizmaları devre dışı bırakılır,sonra da kişisel bağlılık oluşturmak için pastadan pay verilerek taraftarların önü açılır. Devlet bir banka gibi çalışmaya başlar. Fon ,TOKİ ve diğer alanlardaki soygun, rüşvet ve yolsuzluk ağı işte böyle bir kültür ve kayırmanın sonucudur. Hesaplaşılması, sorgulanması gereken budur! “Bu zihniyet ve sistem, hukuku da, demokrasiyi de tüketir.
News
