Öcalan, hapishaneden kendisi için hazırlanan özel konuta taşındı. CB danışmanı Mehmet Uçum açıklamasaydı, bu örtülü tahliyeden kimsenin haberi olmayacaktı. Ne yazık ki, bu tahliye Sn Dervişoğlu’nun Bahçeli’nin koluna girmesi kadar gündem olmadı. Elli bin kişinin dolaylı/dolaysız katili hiç bir hukuki temeli ve gerekçesi olmadan cezaevinden çıkarıldı.
Halbuki süreç başladığında,’ Öcalan’a özel konut yapılıyor’ diyenler yalanlanmış, halkı yanıltmakla suçlanmışlardı. Ne karşılığı, diye soranlara, pazarlık yok diyorlardı. Geldiğimiz nokta ortada, toplumu Öcalan’ın cezaevinden özel konuta taşınmasına bile alıştırdılar. Propaganda makinesi aylardır Öcalan için çalışıyor. Kimsenin nereye varacağını bilmediği sürece, toplumsal destek ve rıza oluşturuyor.
Bir milletin ölümü demek, onun milli meselelerde tepkisiz kalması demektir. İYİ parti ve diğer bazı milliyetçi partilerin tepkisi de vatandaşa ulaşmıyor. Çünkü muhalefetle toplum arasındaki tüm iletişim kanalları kesildi. Halk TV, eksiği-yanlışı ile bir nefes borusu idi, ona bile tahammül edemediler. İktidarın zaaflarını teşhir eden gazeteciler hapishane tazyiki ile susturuldu. Birçoğu sudan sebeplerle tutuklandı. Öyle ki, yanlışa yanlış demek, eleştirmek neredeyse ağır bir cürüm haline geldi.
Zaman zaman –sürece ilişkin yazılarımı- eleştiren okuyucular oluyor, tüm söyledikleri, “biz liderlerimize güveniyoruz,” sözü. Gidişatı savunamıyor, makul cevaplar veremiyor, son kertede “liderlerinin aklına” sığınıyorlar. Açıkça, bizim de aklımız almıyor ama liderlerimizin herhalde bir bildiği var, diyorlar. Bir milletin kaderini ilgilendiren politikalar liderlere güven üzerinden değerlendirilmez, gidişata, toplumsal yansımalarına, doğuracağı muhtemel sonuçlara bakılır. O politika toplumdaki çatlakları kapatıyor, silahlı/silahsız çatışmaları önlüyor, milli devleti güçlendiriyorsa, o siyaset doğrudur ve desteklenmesi de milli bir vecibedir.
Peki, sürecin, toplumun her kesiminde böyle algılandığı, böyle bir amaca hizmet edeceği yönünde algı oluşturduğu söylenebilir mi? Yalan propaganda ile narkozlanan toplum kesimlerinde bile ciddi endişeler ve tepkilerini sürecin sonuçlarına erteleyen kesimler var. Diğer yandan Örgüte müzahir çevrelerde ise tam bir zafer havası hakim, bunun yansımaları bazı belediyelerin neredeyse ortak iletişim dilimizi ikinci plana atarak Kürtçeye geçişlerinde, Kandil’deki terör baronlarının açıklamalarında görmek mümkün. Bir dili konuşmak ayrı, bir dili ikinci bir resmi dil haline getirmek ayrıdır. Birincisi insan hakkı, ikincisi özerklik veya bağımsızlık istemek, bunun alt yapısını kurmaktır. Bu şekilde devam etmenin sonucu yakın bir gelecekte ülke insanlarının birbirini anlayamaması, herkesin kendi dünyasına gömülerek birbirinden kopmasıdır. Kanada’nın Quebec’inde,Kuzey Irak’da,İspanya’nın Katalonya’sında olanın burada da olmasıdır. Daha kötüsü vatan müdafaasının, yargının,adaletin anlamsız hale gelmesidir. Bir mücadelenin sonu kanlı bir katili baş tacı etmek olmamalıdır. Binlerce genç niçin öldü. Apo sadece askerin polisin katili değil, ölüm tarlalarına sürdüğü, imanını çaldığı binlerce Kürt çocuğunun da katilidir.
Uluslaşmak isteyen her topluluğun kahramanlara, mitik şahsiyetlere ihtiyacı vardır. Onlar üzerinden toplum seferber edilir, özgüven aşılanır. Öcalan şimdi Cumhur ittifakı eliyle kahramanlaştırılıyor, uluslaşma sürecinin baş aktörü haline getiriliyor. Örgüt literatüründe, O zaten kutsallaştırılmıştı bir kişilikti. PKK için, onun bulunduğu alan, önderlik alanı, veya önderlik sahası idi. Şimdiden sonra İmralı’daki konutun da Önderlik konutu olmaması için bir sebep yok. Dahası, Apo bölge halkı için tek alternatif haline getirilerek, çıkış yollarından biri olan, bölge siyasetin çeşitlenmesinin, rakip parti ve siyasetlerin çıkmasının önü tıkanıyor. Bu, özel konutla kalmayacaktır, önümüzdeki aylarda, daha hazmedilemez düzenlemelere tanık olabiliriz. Ne diyeyim, Allah körlükte, sağırlıkta ısrar edenlere akıl-fikir versin!
News
