Bizdeki Fon soygununun bir benzeri Paraguay’da da oldu. Gözler Devlet Başkanı Santiago Pena’ya çevrildi. Çünkü iflas eden Ueno bank bir yıl öncesine kadar onundu. Bankanın iflasından sonra kendi partisinin de milletvekillerinin oyları ile görevden alındı, dokunulmazlıkları kaldırıldı. Ardından ifadeye çağrıldı, üç saat boyunca savcılara ifade verdi. Pena, 355 milyon dolarlık emeklilik fonunu iflas eden Ueno Bank’ta tutmak ve usulsüz işlemler yapmakla suçlandı. ifade sonrası, “görevi kötüye kullanmak” ve “kendi çıkarına yönetim” suçlamasıyla tutuklandı.
Bizde ise skandalın siyasi ayağı hala bilinmiyor.Fon soyguncularının bu cüret ve cesareti nereden aldıkları, siyasi iklimle soygun arasındaki münasebet konuşulmuyor. Bu çapta bir soygun, dünyanın hiç bir yerinde siyasi himaye veya görmezden gelme olmadıkça gerçekleştirilemez.Büyük soygunlar ancak –siyasi şartların- elverişli olması ile mümkün olur. Bu nedenle yolsuzluğu teşvik eden sistemin ve buna çanak tutan siyasi elitlerin sorgulanması gerekir.
Bu kesinlikle arızi bir durum değil, bir siyaset tarzı. İki yüz küsur defa “Kamu ihale Kanunu’nun ” değiştirildiği, bütün denetim mekanizmalarının devre dışı bırakıldığı bir yerde, kimse bu bir siyaset biçimi değildir diyemez.Denetimsizlik, her türlü yolsuzluğun önünü açmak,devleti hırsızlık mikrobu taşıyanlara karşı savunmasız hale getirmektir. Bu, kanunları bağlayıp, hırsızları sokağa salmaktır.Tedbiri ise, birkaç kişiyi tutuklayarak vatandaşın gazını almak değil, mevcut siyaset tarzını teşrih masasına yatırmaktır.
2010 yılından bugüne birçok yolsuzluk, rüşvet, irtikap olayı ortaya çıktı. kaçının hesabı sorulabildi? 17-25 Aralık kapatıldı,Yunus Emre vakfı dosyasında tutuklu kalmadı, Deniz Feneri dosyasında sanıklar değil, savcılar cezalandırıldı, daha benzer birçok dosya -yapanın yanına kar bırakılarak-işlemden kaldırıldı. Ankara ve İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlarının, kendilerinden önceki dönemin yolsuzluklarına dair yaptıkları şikayetler hasır altı edildi. İlgili dosyaların kapağı bile açılmadı.Bunların üzerine kararlılıkla gidilse, kimse yargıdan kaçamaz algısı oluşturulsaydı, Fon soygununa karışanlar bu cüreti bulabilirler miydi?
Sadece bu mu? Muhalefet belediyelerine yönelen yargı, aynı kararlılıkla iktidar belediyelerini de kadraja alsaydı,bazıları biz yargıdan muafız diye düşünebilirler miydi? Kanunlar geneldir, herkese şamildir.Ama öyle bir atmosfer oluşturuldu ki, “kanunlar bizi bağlamaz,” diyen partizan bir nesil ortaya çıktı.Tutuklananlara bakın, hepsi son çeyrek asırlık siyasetin yetiştirdiği, kişilikleri bu dönemde oluşan insanlar.Ahlakın nutkunu atmak, ahlaklı olmak değildir. Ahlaklılığın göstergesi giyim, kuşam da değildir. Ahlak, hayat tarzıdır,toplumla ilişkileri hak ve adalet üzerine kurmaktır.Kamu malını kendi malından daha büyük bir titizlikle korumaktır.Siyasetin dini bir alan değil, dünyevi bir alan olduğunu görmek, siyasi rekabeti iman-küfür meselesi haline getirmemektir.Allah’ın birliği, peygamberin risaleti dışında her alanın sorgulanmaya açık olduğunu bilmek ve hiç bir faniye -kayıtsız şartsız- bağlanmamaktır. Ganimet için savunduğu tepeyi bırakan Uhud okçularını akılda tutarak (ki onlar sahabeydiler) -dünya zaafının- her insanda mevcut olduğunu, olabileceğini unutmamak, ve hiç kimsenin bundan istisna olmadığını anlamaktır. Din kisveli muhterislere değil, ölçülere bağlanmaktır. Hülasa, “Fırat kenarında kurdun kaptığı kuzudan” sorumlu olduklarını söyleyerek iktidar olanlar, borsada, kurtların kaptığı kuzulardan da sorumludur. Hesap vermesi gerekenler de onlardır!
News
